Elke maal dat ik met de spoorwegen geconfronteerd wordt, ben ik wat op mijn hoede. Ik ben wat je zou noemen geen verslaafde spoorreiziger, eerder een gelegenheidsgebruiker. Afgelopen week kwam er weer zo’n gelegenheid. De E19 afgesloten, de N26 afgesloten en wegenwerken op de E40 waren voldoende argumenten om me nog eens op de trein te laten stappen.

Ik had dus online een ticket gekocht en dat aan mijn identiteitskaart laten koppelen (eigenlijk dus aan mijn nationaal nummer, want een e-id lezer had ik niet nodig).  Een biljet van Tienen naar Mechelen, heen en terug.

Ik wist dat mijn trein op tijd  was, op zich al een goede start van mijn milieuvriendelijke wagenvrije dag. Tot ik vanuit Leuven op de trein naar Mechelen stap. Die trein was de laatste maal vernieuwd ten tijde van de Expo in Brussel, maar dat mag de pret niet bederven. Daarvoor hebben ze bij de NMBS namelijk een aantal speciaal uitgekozen treinbegeleiders. Over het algemeen zijn die conducteurs bijzonder vriendelijke mensen, die met de glimlach hun trein begeleiden. De mij toegewezen treinbegeleider voor dit traject hoorde tot een andere soort. Toen ik deze dame mijn identiteitskaart gaf en zij die in haar draagbare terminal had gestoken, begon ze te zuchten en te zweten. “Het werkt niet precies meneer, ik vind uw gegevens niet”. Ze wou eigenlijk zeggen dat haar terminal mijn kaart om een of andere reden niet kon lezen.

De rest van de coupe begon stilaan in mijn richting te kijken en zich te verkneukelen in het feit dat ze die avond aan hun achterkleinkinderen het verhaal konden vertellen van die “zwartrijder” die ze op de trein hadden zien betrapt worden…

Nadat ze – op mijn aanraden en na het definitief opbergen van haar glimlach – de kaart even uit het toestel had gehaald en opnieuw ingestoken, vond haar toestel dan toch de gegevens op chip in mijn kaart. Maar …  haar terminal liet haar het traject zien van Mechelen naar Tienen, niet van Tienen naar Mechelen: en dat was nu net de richting die we aan het uitrijden waren. Ze zag wel dat ik een biljet heen en terug had, dat wel mijnheer.

De bejaarde oren spitsten zich verder tot een niveau waar zelfs Mr. Spock zich overtroefd zou geweten hebben.

Dus begint die treinbegeleidster een hele uitleg dat ik in de problemen zou komen ‘s avonds, want dat zij het traject nu ging knippen. Euhm – dus uw systeem zegt uiteindelijk dat mijn ticket klopt, maar u bent niet in staat dat juist aan te duiden en daarom doet u het maar fout, wetende dat u mij daarmee in de problemen brengt? Ik voel eerder dat die treinbegeleider ‘s avonds een probleem gaat hebben en niet ik…  Zij vond de logica in mijn uitleg te ver boven haar petje, knipte mijn (verkeerde) traject virtueel en stapte door naar het volgende rijtuig.

‘s avonds had ik recht op een trein waarin de temperatuur nog hoger lag dan de 31 graden die het buiten was, waardoor treinbegeleiders liever vooraan bij de machinist zitten in de airco, dan ticketten na te kijken. Geen idee dus of het traject dus “geknipt” zou zijn geweest en of ik echt in de problemen zou zijn geraakt.

Een aantal vreemde vaststelling toch na deze dag:

• De NMBS verkoopt mij een ticket online, op basis van mijn rijksregisternummer. Ze controleert dat echter op basis van mijn identiteitskaart en het niet-functioneren van die kaart brengt de reiziger in de problemen. Zouden ze dan niet beter de werking van die kaart ook online controleren voor ze een ticket er op afleveren?
• Wanneer mijn vrouw en ik naar de film gaan, en daar elk twee uur in een comfortabele, goed gekoelde, netjes gereinigde zaal naar top-amusement kijken en daarbij dan nog een grote beker popcorn verzetten, zijn we net geen 18 Euro kwijt. Waarom moet deze reis in aftandse, niet-gekoelde wagens met personeel dat geen idee heeft wat een klant is, 19,8 Euro kosten?
• Mijn trein terug komt tijdig aan in Mechelen. Na het opstappen, horen we dat we 8 minuten gaan wachten op een trein die vertraging heeft. Sympathiek, echt wel. Maar dacht je dat ze in Leuven dan ook mijn aansluitende trein op ons hadden laten wachten? Oh neen dus.
• Wil er iemand bij de spoorwegen eens kijken wat klantvriendelijkheid betekend? Ik rijd graag met de trein in Nederland en de VS. Dat heeft minder te maken met hun infrastructuur, dan wel met het welkom-gevoel dat ze aan hun reizigers geven.

De volgende die mij dus komt vertellen dat ik mijn wagen moet op zij zetten en gaan werken met de trein, kan zijn energie beter in een andere goede zaak steken… Ik ben weer even af van mijn drang om nog eens met de trein te gaan – voor een paar weken toch.

Reposted from: http://blog.blanquart.be/2009/08/07/retourtje-mechelen-aub/